Home

67636273_2835831943112817_842066795517968384_n

Minsk, hoofdstad van Wit-Rusland, mocht in 2019 de European Games organiseren. Dit sportieve spektakel heeft nog het meest weg van de Olympische Spelen voor Europese landen. De stad greep de spelen aan voor stadspromotie. Dat bleek niet alleen nodig, maar ook terecht, want Minsk bleek een verrassende stad met prachtige plekken en culturele hoogtepunten.

Om de stad te promoten organiseerde het stadsbestuur diverse persreizen naar de Europese Spelen, maar ook na de spelen stonden er nog een aantal reizen op het programma om mensen meer te vertellen over de stad en de mogelijkheden die Minsk te bieden heeft.

,,Waar? Wat moet je daar nou doen?” Deze reactie kreeg ik regelmatig in de weken voorafgaand aan de reis. Enig speurwerk op internet bood natuurlijk enige informatie. En een boekje over de stad bood me de toeristische trekpleisters. Natuurlijk wist ik dat Minsk niet de meest voor de hand-liggende bestemming voor toeristen is: een oude communistische stad die in de tweede wereldoorlog veel geleden heeft onder geweld. Je moest er maar zin in hebben

Dag 1

En dat had ik! Dus melde ik me met een koffer vol handbagage op Schiphol om in ongeveer 3,5 uur naar het vliegveld buiten Minsk te vliegen. Een comfortabele reis, mede omdat de organisatie had besloten mij business class-tickets toe te kennen. Ik vloog met Belavia en had alle luxe die ik me kon wensen: ruime stoelen, veel beenruimte en heerlijke koekjes. Bij aankomst stond er voor mensen met Business Class-tickets een speciaal busje klaar die ons rechtstreeks bij de paspoort-controle afleverde. Die controle werd gedaan door een dame met een grote groene pet op. Meteen waande ik me in een film, maar al snel kreeg ik een stempel in mijn paspoort en een uitgeprint visum en mocht ik doorlopen naar de hal waar mijn taxi-chauffeur zou staan. Deze chauffeur vond ik na enig zoeken en bellen. De beste man sprak geen woord Engels en ik spreek geen Russisch. Kortom: het werd al snel gezellig. De ervaren chauffeur loodste me kundig en snel door het verkeer naar het centrum van Minsk. Ik zou in Hotel Minsk verblijven. In Minsk wonen een kleine 2 miljoen mensen, dus ik had verwacht dat het enorm druk zou zijn op straat. Maar op de stoepen liepen niet veel mensen. Op de weg was het druk en soms wat chaotisch. Vanaf het vliegveld liep een driebaansweg die dwars door Minsk ging en tot aan het hotel ging. Eenmaal aangekomen checkte ik in, kreeg een sleutel voor mijn kamer en te horen dat ik me op een bepaald tijdstip kon melden voor de maaltijd.

Er was nog tijd voor een korte wandeling in de omgeving van het hotel, dat direct naast een prachtige kerk bleek te liggen. Ik bezocht de kerk (te) kort om vervolgens hongerig naar de eetzaal van het hotel terug te keren voor het diner.

Na deze maaltijd (eenvoudig, maar smakelijk) keerde ik terug naar mijn hotelkamer. Via de uitstekend werkende WiFi-verbinding logde ik met mijn laptop in op een Nederlandse website en keek naar het gestuntel van mijn favoriete voetbalclub voordat ik in slaap viel.

Dag 2

Eenmaal wakker genoot ik van een heerlijk bad om vervolgens naar de eetzaal te gaan voor het ontbijtbuffet dat klaar stond. Nog altijd had ik geen andere deelnemers van de reis ontdekt, dus ik at in mijn eentje wat broodjes en dronk een kop thee. Daarna werd het tijd om me te melden in één van de zalen die was gereserveerd voor het eerst officiële onderdeel van de reis: een lezing van de organisatie. Er zou worden gesproken over de Europese spelen en wat Minsk had willen bereiken. Bovendien zou ik mijn reisgenoten uit Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Spanje en Engeland gaan ontmoeten.

Na het gesprek verzamelden we ons in de hal om de stad te verkennen. Dit deden we onder leiding van gids Alex, een gezellige man met een sportieve achtergrond. Hij is een gepassioneerd ijshockeyer (de grootste sport van Wit-Rusland) en voetballiefhebber. Hij leidde ons rond over het terrein van het Olympisch comité van het land, dat in hartje Minsk lag. Daar stond nog een mini-stadion dat tijdens de spelen was gebruikt voor Beach Soccer.

Na dit korte bezoek gingen we naar het Nationaal Olympisch Museum. Een busje reed ons door de stad waar veel te zien was. Alex vertelde zo nu en dan over een gebouw of standbeeld. Mij viel op dat er veel beelden van Lenin te zien waren. ,,In Minsk zeggen de mensen wel eens dat op een nacht al die beelden tot leven komen om samen te smelten tot één grote Lenin”, lachte hij.

Eén van de beelden is tijdens de oorlog vernietigd door de Duitsers, maar na de oorlog weer zorgvuldig opgebouwd. Het staat op het belangrijkste plein van Minsk, waar ook het parlementsgebouw (dat niet gefotografeerd mag worden) is gevestigd.

 

Overigens heeft die tweede wereldoorlog meer sporen nagelaten. Tegen het einde van de oorlog was er van de stad Minsk (waar ooit een enorme joodse gemeenschap was) nauwelijks nog iets over. Toen de stad opgebouwd moest worden, had men door dat de auto hét vervoersmiddel van de toekomst zou zijn. En dus zorgden ze voor brede straten voor een goede doorstroming van verkeer. Zo kun je in een stad met zoveel mensen betrekkelijk snel van A naar B komen.

In het museum van het Olympisch Comité was het voor een sportliefhebber als ik smullen geblazen. We werden rondgeleid langs schaatspakken, gouden medailles en foto’s van Wit-Russische sporthelden. Ook spraken gids Alex en ik uitgebreid over de Olympische Basketbal-finale van 1972 die uitliep op een onvoorstelbare thriller. (Beelden)

Daarna was het tijd om een bezoek te brengen aan Dudutki. In dit park kun je op verschillende manier meemaken hoe mensen vroeger leefden in Wit-Rusland. In onze Italiaanse collega James vonden we elke keer een vrijwilliger die mee wilde doen aan demonstraties van verschillende werkzaamheden. Met name bij het smeden van hoefijzers maakte de sympathieke Italiaan diepe indruk.

Ook konden we zien hoe drank gestookt werd op natuurlijke wijze. De proeverij daarna beviel iedereen uitstekend.

Samen met de Italiaanse journalist James Sekitoleko uit Rome in Dudutki Park.
Samen met de Italiaanse journalist James Sekitoleko uit Rome in Dudutki Park.

’s Avonds aten we in het restaurant Vilnius, hoewel dat de hoofdstad van Litouwen is. We aten er uitstekend en na het diner kwamen de grote glazen bier op tafel. Zij vonden vooral bij mijn Duitse en Engelse collega’s gretig aftrek. Na het verlaten van het restaurant vroeg gids Alex wie het leuk vond om nog te gaan stappen. Zo kon het gebeuren dat we in het uitgaansgebied een in een kelder gelegen beach-club bezochten waar iedereen (en dan bedoel ik echt iedereen) diep in de nacht op de dansvloer te vinden was.

Dag 3

Dag drie begon voor iedereen anders. Zelf had ik vooral het gevoel dat ik misschien dat laatste drankje niet had moeten nemen en ik eerder naar het hotel had moeten gaan. Aan de andere kant: misschien had ik dan de nachtelijke wandeling door Minsk gemist. Het is werkelijk onvoorstelbaar hoe rustig het op ieder moment van de dag in de stad is. In de nacht was Minsk adembenemend. Waar je in andere steden wel eens een gevoel van onveiligheid kunt krijgen als je in het donker loopt en de weg niet weet, is daar in Minsk geen sprake van. Bovendien konden we die nacht met eigen ogen zien hoe het komt dat de straten zo schoon zijn. In de nacht worden de straten schoongeveegd. Dat is elke nacht zo. Daardoor is de stad overdag altijd schoon en ben je minder snel geneigd om zelf afval op straat te gooien.

Na een warme en verfrissende douche zag de wereld er al een stuk beter uit. In de ontbijtzaal trof ik verschillende collega’s die met kleine oogjes aan de koffie zaten, maar al snel was iedereen weer wakker en konden we lachen om de avond die we daarvoor hadden meegemaakt.

Even later maakte we kennis met een nieuwe gids: Yuliya. Zij zou ons meenemen naar twee kastelen. In één van de kastelen gingen we ook lunchen. Dus we stapten in ons busje om de tocht naar het eerste kasteel te maken. Dit kasteel lag op ongeveer 150 kilometer van Minsk. Het leuke was dat er in en om het kasteel diverse demonstraties werden gegeven. We vermaakten ons prima. In het tweede kasteel was het tijd voor een traditionele Wit-Russische Lunch. De meesten van ons wisten niet hoe we de hete pot met een sausachtige substantie moesten eten, maar Yuliya demonstreerde het met liefde. Ineens werd het stil aan tafel omdat iedereen zat te smullen.

Tijdens de terugreis viel menigeen in slaap. De vliegreizen, lange dagen en nacht stappen hadden velen van ons goed moe gemaakt. Op uitnodiging van Alex, onze gids van een dag eerder, zouden we een voetbalwedstrijd bezoeken in het Dinamo Stadion dat vlakbij ons hotel lag. Ik schreef over dit wedstrijdbezoek eerder in een ander blog.

Na de wedstrijd gebruikte ik het vrije uur om even te rusten en me op te frissen voor het diner. Het zou onze laatste avond in Minsk worden. De volgende ochtend zou iedereen op verschillende tijden door een chauffeur worden opgehaald om naar het vliegveld te worden gebracht.

In ons (inmiddels vertrouwde) busje werden we naar een restaurant gebracht. Het restaurant lag net buiten Minsk. In een prachtige tuin stonden mooie tentjes waarin men ruimschoots aan een ronde tafel plaats kon nemen. We begonnen de avond met een Wit-Russische vruchtendrank die bijzonder fris van smaak was en de dorst kon lessen. Geen zorgen, later op de avond kwamen ook het bier en de wijn op tafel. Terwijl er schalen met vlees en vis aan tafel kwamen, werd er gesproken over de reis, over thuis en werd er gelachen. Het was een avond om nooit te vergeten.

Echt laat zou het niet worden, maar gezellig des te meer.

Dag 4 (vertrek)

Nadat we ’s nacht afscheid hadden genomen van alle collega’s uit de diverse landen, trof ik die ochtend vroeg de Duitse Gerhard in de lobby van het hotel. Verbaasd vroeg ik hem wat hij daar deed. ,,Ik ben altijd vroeg wakker”, was zijn verklaring. ,,Dus ik kom jullie gedag zeggen.” Ik schudde hem de hand en stapte met Jamse in onze taxi naar het vliegveld.

Daar dronken we samen nog een kop thee voordat ik in het vliegtuig naar Amsterdam stapte. Ik had de afgelopen dagen in sneltreinvaart kennis gemaakt met een bijzondere stad waar niet veel Nederlanders komen, maar die de moeite meer dan waard is.

One thought on “Minsk, een Oost-Europese ontdekking

  1. Pingback: Leuke plekken | dannyvanderlinden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s